Pf… Nederland. Wat zal ik eens over Nederland zeggen? Ik ga mijn best doen om het zo positief mogelijk te houden (ahem..). Mensen die te trots zijn op ‘hun’ land, kunnen dit blogje maar beter overslaan.

Warning: dit is mijn mening. Je kan het er mee eens zijn of mee oneens zijn – het is en blijft hoe IK het zie. Ik baseer mijn mening op dingen die ik wekelijks (soms dagelijks) mee maak.

Één van de eerste dingen die ik ‘leerde’ over Nederland, is dat het land (en de mensen) tolerant zouden zijn. Ja, bij de wet is het legaal om te trouwen als homo-stel zijnde. Maar tolerantie kom je erg weinig tegen hier. Als je ook maar een beetje anders eruit ziet, word je meteen raar aangekeken. Of dat nou je huidskleur, haar, kleding, loopje of lijf is – je kan hier níet zijn wie je wilt zijn. Mensen houden ervan om met elkaar óver elkaar te praten. Geloof mij: in Amerika is dit niet zo. Ik zal het hebben over California, je kan daar zijn wie je wilt, mensen zullen je accepteren wie je bent. Ze zullen met je praten, en niet over je. Dat het homo-huwelijk daar nog niet legaal is, begrijp ik ook totaal niet.

Nederland Nuchterland? Uhm… I don’t think so. Neem nou eergisteren toen Sven Kramer (ben nou al doodziek van die naam) een domme fout maakte op de 1500 meter schaatsen. Mijn hele Twitter blies op met tweets over hoe vreselijk erg het wel niet is en oh hoe dat nou kan en oh wat nu en oh wat erg en oh wat een kut Koreaan die gewonnen heeft en oh MY LIFE IS OVER!! Kom op mensen… En zo zijn er nog wel tig voorbeelden die ik je kan geven.

Nederlanders kunnen ook heel goed zeiken over dat Amerikanen nep zijn. Voorbeeld: misschien ken je het wel; als je in Amerika een winkel binnenstapt, wordt er altijd vriendelijk gelachen naar je en gevraagd “hey how are you?” en “if I can help you, just let me know.” Als je in Nederland een winkel binnenstapt… Het winkelpersoneel kijkt je het liefst weg uit de winkel (en hoopt dat je brandt in de hel). Ook bij de bushalte of gewoon als je loopt op straat is het in Amerika de normaalste zaak dat vreemden je groeten en een praatje met je maken. Dat gebeurt in Nederland echt niet!! Waarom dit nep wordt gevonden is de grootste bullshit. Geloof me: als je in Amerika bent en mensen overal zijn aardig tegen je en lachen naar je, word je vanzelf ook vrolijk en aardig!! Terwijl in Nederland je niemand aankijkt op straat… Natuurlijk word je dan zelf ook chagrijnig..? Het werkt aanstekelijk, en dat wilt niet zeggen dat het nep of geforceerd is, trust me!

Nederland is VOL! Je kan het ermee eens zijn of niet. Dit mag nou eindelijk wel eens een feit worden genoemd. Zo een klein landje en dan 17 miljoen inwoners?? Come on now, de wegen zijn te vol, de treinen zijn te vol, de steden zijn te vol. Vind je het raar dat er zoveel files zijn? We vinden het inmiddels normaal dat je in de trein urenlang niet kan zitten omdat het overvol is (zit momenteel in een OVERVOLLE trein op weg naar Heerlen). Nederland is gewoon te VOL!

Als mensen me vragen waarom ik zo klaag over NL, zeg ik “because I CAN”. Ik betaal mijn belastingen gewoon en heb de NLse nationaliteit dus laat me maar lekker. En als ze me vragen waarom ik dan nog hier ben, zeg ik: “om te genieten van overheidsgeld” (wat ik niet krijg, maar weet je, ik hou ervan om mensen te irriteren). Plus – don’t worry, over een maandje-ennogwat ben ik opgerot :)

Toen kwam het besef dat ik tóch iets over Valentijnsdag wilde schrijven. Ik had nooit echt een mening over Valentijnsdag. Ja het is misschien raar dat je op 1 dag ineens romantisch ‘moet’ doen, maar zolang het niet de enige dag in het jaar is dat je iets speciaals doet voor de liefde van je leven, is dat toch niet heel erg?

Iedereen (je mag zeggen van niet, maar dan heb je dus geen gevoel…) vindt het leuk om verrast en verwend te worden. Al is het op 14 Februari niet altijd een verrassing dát je iets krijgt, maar op je verjaardag en met Kerst weet je het toch ook? En het maakt het echt niet minder leuk! Het is misschien een beetje commercieel geworden, but so what? Kerst, Sinterklaas, Pasen en Carnaval zijn ook commercieel.

Goed. De 6 keren dat ik Valentijnsdag met mijn ex (idioot verdient niet eens een plekje op mijn blog!) heb meegemaakt heeft hij nooit iets voor me gedaan. Moet zeggen, dat hij buiten Valentijnsdag ook nooit iets deed, dus ja… Maar de man die ik nu aan de haak heb, draait zijn hand er niet voor om, om voor mij wat extra’s te doen. Dat heb ik al gemerkt op de ‘normale’ dagen, en ik verwachtte daarom eerlijk gezegd wel iets van bloemen en een kaartje afgelopen Zondag, maar hij ging nog even wat verder. In de ochtend (toen ik sliep) is hij het huis uit gesneakt om bloemen voor me te kopen. Toen hij terug kwam heeft hij ontbijtje gemaakt en me toen wakker gemaakt. Toen hij vroeg of ik zin had in een ontbijtje dacht ik dat hij die nog moest maken, maar 10 seconden later kwam hij terug de kamer in met een bosje rozen en ontbijt <3 We hebben dus samen ontbeten op bed en dat was heerlijk! Toen ik hem vertelde dat hij het beste vriendje van de wereld was, zei hij dat hij daar blij om was want… Vervolgens liep hij naar de kast om daar een grote foto-op-een-materiaal-die-ik-niet-herken (maar wat SUPERmooi!) van ons twee uit te halen. Emo-Noelle natuurlijk meteen in tranen. Ik was (en ben!) te blij gewoon. De rest van de dag was gewoon geweldig. Later heeft hij me nog mee uit eten genomen naar een Chinees restaurant (my favorite!) en ‘s avonds hebben we lekker geknuffeld – mijn dag kon niet meer stuk.

Goed, iedereen die zegt dat ze Valentijnsdag onzin vinden, zijn vast alleen of hebben niet zo een lief vriendje als ik!

Zit ik dan weer, terug in het huis dat eigenlijk ‘thuis’ zou moeten zijn. De afgelopen maanden ben ik zoveel in Duitsland geweest, dat ik me zowat meer thuis voel bij mijn vriend, dan waar mijn familie is. J. en ik hebben de afgelopen tijd veel gepraat over samen wonen. Hij ziet er erg naar uit. Ik ook, maar vanzelfsprekend zal er voor mij een stuk meer veranderen dan voor hem. Hij woont nog geen jaar in Herzogenrath, maar kent het gebied wel goed. Zijn familie woont op ongeveer een uur rijden in Bonn, en hij heeft het enorm naar zijn zin op zijn werk.

Steeds meer denk ik erover na hoe het zal zijn. Het is niet alleen een nieuwe omgeving, het is een heel ander land. Al ga je maar 1 grens over en ga ik letterlijk 5 minuten van de Nederlandse grens af wonen in Herzogenrath, het is en blijft Duitsland. Je zou denken dat alles een beetje gemixt is – Nederlands en Duits, maar niks is minder waar. Het is heel erg gescheiden. Ja, Duitsers gaan soms de grens over om naar de IKEA te gaan, en ja, Nederlanders gaan de grens over om te tanken of naar de Media Markt of Kaufland in Herzogenrath te gaan, maar Duitsland is Duitsland en Nederland is Nederland.

Goed, verder zal ik een stuk verwijderd zijn van mijn familie. Ik woon nog bij mijn moeder en mijn broer woont 5 minuten lopen van ons vandaan. Gelukkig is het ‘maar’ een autorit van 2,5 uur dus ik wil ze zo vaak mogelijk gaan opzoeken, en zij kunnen natuurlijk ook wat makkelijker onze richting op komen. Ook zal de taal enorm wennen zijn. Mijn Duits is niet slecht maar ik ben er erg onzeker over. Ik denk teveel na. Wil geen fouten maken en wil het liefst accentloos Duits spreken. Ik weet dat dat de eerste tijd niet zal lukken… One day…!!

Vrienden… Well. Ik heb niet zoveel vrienden dichtbij wonen. Mijn beste vriendin woont in Tiel, ik denk dat de treinreis Leiderdorp – Tiel even lang, of zelfs langer is dan Herzogenrath – Tiel. Verder zie ik mijn vrienden wel tijdens concerten – iets wat ik niet ga opgeven: concerten bezoeken. Dus mijn vrienden zal ik wel blijven zien. Ook heb ik best vrienden in Duitsland; Düsseldorf, Dortmund, München (dat is dan wel wat verder maar OK). En nieuwe vrienden zal ik met de tijd ook wel maken.

Mijn zus is 3 jaar geleden verhuisd naar Suriname, en ik denk dat mijn moeder er ook wel altijd rekening mee heeft gehouden dat ik niet in Nederland zou blijven. Eerst zou ik terug naar Amerika verhuizen maar met het Duitse vriendje zijn die plannen ook ietsjes veranderd…

Aan Nederland zelf kan ik weinig missen… Misschien kwa eten, maar binnen 5 minuten ben ik in NL dus dat hoef ik niet te missen. Hagelslag, wit brood – die dingen zal ik altijd in huis blijven halen.

Je kent die programma’s op TV wel over verliefde stelletjes, waarvan de 1 in Nederland woont en de ander in het buitenland. Toen ik klein was, had je bijvoorbeeld All You Need Is Love. Ik vond dat altijd zo prachtig romantisch en dagdroomde van een liefde in het buitenland… Je leven omgooien voor geluk. Je spullen pakken en in een ander land opnieuw beginnen. Tot op de dag van vandaag klinkt me dat zo ontzettend heerlijk. Dat ik nu een Duits vriendje hebt maakt dat gevoel alleen maar nog sterker. De afgelopen maanden ben ik ontzettend veel bij hem geweest. Ik voelde me al heel gauw thuis bij hem. Hij gaf me het gevoel welkom te zijn en dat ik mocht doen en laten wat ik wilde – ik heb ook meteen zijn badkamer overgenomen en een hoop spulletjes mooi neergezet. Hij heeft zo een supergrote droom-badkamer, met 2 wastafels, een hele grote spiegel erboven, 2 mooie lampen aan weerszijden van de spiegel, een mooie douche, badkuip en ontzettend veel ruimte. De rest van zijn huis is ook zeker niet verkeerd. Al met al, ik voel me erg goed bij hem.

We zijn pas 2,5 maand bij elkaar maar het voelt goed. Ik heb hiervoor meerdere relaties gehad, inclusief eentje van 5 jaar waarmee ik 2 jaar lang samen heb gewoond, dus ik weet het één en ‘t ander ervan. Ik ben er altijd al van overtuigd geweest dat als je gaat samenwonen, dan pas leer je elkaar écht kennen. Dus of je nou gaat samenwonen als je elkaar (bij wijze van) een week kent, 6 maanden of 3 jaar; samenwonen is echt een make or break punt in je relatie. Hij en ik hebben het beide meegemaakt dat je denkt na jaren iemand te kennen, en je denkt dat het goed gaat – en wanneer je samen gaat wonen, begint alles uiteen te vallen. J. en ik praten nu al veel over samenwonen. Ik wil sowieso gauw weg hier uit huis (ben inmiddels al 24) en ergens totaal anders opnieuw beginnen (ben een beetje moe van NL/deze omgeving). We weten allebei heel goed dat samenwonen betekent dat je veel moet praten, afspraken maken, dingen inleveren, dingen accepteren, samen dingen besluiten, je eigen leven blijven leven maar daarin toch rekening met elkaar houden. Waarom zou ik niet bij hem intrekken? Als we het kunnen, willen en het gaat goed, waarom wachten tot we 3 jaar bij elkaar zijn en dan uitvinden dat het niet werkt?

En dan bedoel ik niet volgende week, of volgende maand, maar zoals J. tegen me zei: hopelijk zijn we in de zomer al ‘samen’. Dit lijkt me hemels, maar natuurlijk ook moeilijk. Al word ik af en toe moe van mijn familie, missen ga ik ze wel. Vrienden heb ik in deze omgeving niet (wonen allemaal in het Oosten/Zuiden van het land, of in Duitsland!). Ook zal de taal wel een “probleem” worden. Ik spreek een aardig woordje Duits en ik denk dat ik me na een tijdje wel heel goed kan redden, alleen in het begin zal het even moeilijk zijn. Gelukkig woont meneer net over de grens bij Kerkrade en ben je binnen 20 minuten met de trein in Heerlen. Mocht ik een baantje zoeken, begin ik wél in NL!

Maar goed, tot die tijd hebben we genoeg praten, denken en leven te doen. Ik ben heel erg benieuwd hoe iedereen hierover denkt.

Zo. Ik ben weer in Nederland. Great -_-’ Wanneer die sneeuw eindelijk eens gaat ophouden… Was wel even moeilijk om ‘afscheid’ te nemen van J. We zijn namelijk sinds 13 December dag (behalve zijn normale 8 – 5 baan) en nacht bij elkaar geweest. En dan nu houdt dat ineens op. Het ‘normale’ leven begint weer. Ik moet weer in het ‘normale’ ritme komen. Ik kan niet wachten tot mijn ‘normale’ leven met J. is. In Duitsland. 10 Dagen zouden we zonder elkaar zijn, omdat hij voor zijn werk aankomend weekend op standby staat, maar hij heeft het kunnen veranderen, dus het weekend komt hij naar mij toe <3 4 Nachtjes zonder hem, moet te doen zijn :)

Bedankt Eva en Bodine voor de tag :) De Beautiful Blogger Award tag, die waarschijnlijk al bij iedereen bekend is. Ik zou ‘m Zaterdag doen maar ik had het iets te druk, maar het is nog niet te laat :) In ieder geval wil ik het ietsjes anders doen – zo ga ik niet de regels op mijn blog zetten en ik ga ook geen 7 mensen taggen. Flauw hoor, Noelle – nou goed, als je het echt graag wilt doen – ga je gang :)

7 Interessante facts over mij:
* 1. Mijn familie voorspelde al een jaar lang dat ik thuis zou komen met een Duitser, et voilá, Noelle heeft nu een Duits vriendje. De liefde van mijn leven. Nu nog vloeiend Duits leren spreken :) En ook al ben ik pas 2,5 maand samen met mijn vriendje, ik wil al binnenkort met hem samen gaan wonen. Gelukkig heeft hij een eigen huisje net over de grens in Duitsland. Als andere mensen me zoiets zouden vertellen, zou ik ze voor gek verklaren. In ieder geval ga ik zsm weg uit Nederland en word ik lekker Duits.
* 2. Ik ben verslaafd aan make-up. Verslaafd. Het liefste ga ik naar de MAC shop en geef ik geld uit aan foundation, brushes, pigments, lipgloss, lipstick etc. Maar ook goedkope “drugstore” merken (Maybelline, Revlon, Bourjois) laat ik niet liggen :) Online shopping is ook 1 van mijn favoriete bezigheden <3
* 3. Ik irriteer me heel erg snel aan mensen. Zo kan ik me heel erg opfokken als iemand in de trein/bus met iets zit te tikken of zijn been zenuwachtig beweegt. Moordscenes spelen zich dan af in mijn hoofd - gruwelijks moordscenes.
* 4. Ik denk dat iedereen het inmiddels al weet, maar ik ben doodsbang voor vlinders.
* 5. Ook al ben ik gek op mijn moeder, ze werkt me elke dag minstens 10 keer op mijn zenuwen door te veel te praten en te veel te vragen - en ik heb daar te weinig geduld voor.
* 6. Ik ben in 2008 / 2009 4 keer naar Amerika geweest. Iedereen vraagt me altijd waar ik het geld vandaan haal. Kan ik geen antwoord op geven, ik heb het gewoon.
* 7. Ik heb masterclasses European Artist Management aan de Rockacademie afgerond. Best wel stoer, al zeg ik het zelf.

Ja, degenen die me van Rockstarblvd kennen, die zien nu een post die ze bekend voor komt. Ik had het op die site al eens gepost, maar wilde het nogmaals doen, omdat vandaag weer zo een dag is waar ik zo klaar ben met sommige mensen die ik volg op Twitter. So here we go.

Twitter. Ik hoef het ook aan niemand uit te leggen, dat weet ik zeker. Je doet eraan mee of je doet het niet. Ik heb me bij Twitter aangemeld op 24 Augustus 2007. Eigenlijk ben ik meteen verslaafd geraakt. Ik ben ook het soort persoon dat Twitter verdedigt, omdat het naast een verzamelpunt van zinloos geouweh**r, ook een heel handig medium is om een beter overzicht van je sociale leven te krijgen – mits je Twitter goed gebruikt.

Nou zijn er een paar dingen die me echt behoorlijk dwars zitten. Dingen die ik zat ben… Mensen die Twitter gebruiken omdat ze een beetje in de belangstelling willen staan (*hand omhoog* ben ik ook schuldig aan!), maar de volgende dingen zitten me tot hier (*houdt hand boven hoofd*).

Tweets over hoeveel followers je hebt. Who cares?! So what als je 1,000 followers hebt? Maakt dat je een interessant persoon? Nee, want 40% van je followers is waarschijnlijk spam, 25% van je followers willen alleen maar dat je hen terugvolgt, 15% van je followers vindt jou tweets waarschijnlijk niet eens boeiend. En dan ook nog gaan bedelen of mensen je a.u.b. willen volgen (omdat je dan 500 followers hebt, een rond getal – YAY!).

Tweets over waar je bent. je hebt tegenwoordig een soortig van applicatie waar je kan ‘inchecken’ op bepaalde plekken. Best handig, maar denk je echt dat je followers het boeiend vinden als je op de metro/bus wacht, of bij welk treinstation je bent? Of je bij de apotheek bent of wanneer jij je salade dressing bij de supermarkt aan het kopen bent? Niet dus.

Spam tweets over welk onderwerp dan ook. Ik heb van die mensen in mijn timeline die tijdens een voetbal/basketbal/cricket/whatever wedstrijd elke 1,5 minuut moeten tweeten over wat er gebeurt. Als ik erom zou geven, denk je niet dat ik zelf de wedstrijd zou bekijken? Ook hoef je niet elk halfuur te tweeten over een band, na 5 keer weet ik het wel – leuke band, ik zal kijken, vind ik het leuk – ok, vind ik het niks – hoef ik niks meer erover te horen.

Tweet conversaties. Als je 2 mensen volgt die constant over en weer tweeten. DM? MSN? Skype? Anything? De enige reden waarom je je tweets openbaar maakt is omdat je denkt dat mensen je nu super grappig vinden?!

One liners… x 20… Mensen die 1 zin tweeten, 2 minuten later weer 1 zin, 1 minuut later weer 1 zin. Ik weet dat 140 karakters weinig is, maar damn – maak er gebruik van?

Follow-up tweets. Iemand tweet iets, en 10 minuten later een vervolg erop… Een zin die je alleen begrijpt als je de eerste tweet hebt gelezen. Sorry meid/jongen, je bent niet de enige in mijn timeline en ik heb niet onthouden wat je 10 minuten geleden hebt getweet.

Vage tweets, als in, zeggen dat je iets heeeel bijzonders aan het doen bent en vervolgens niet zeggen wat het is. Think we care? Als je stoer wilt doen met iets, zeg dan wat het is, zodat we allemaal even “oeeehh” en “aaahhh” kunnen zeggen. Als je het geheim wilt houden: zeg dan niks!!

Inside jokes, een beetje hetzelfde als hetgeen hierboven. Mensen die inside jokes in de publieke timeline zetten hopen gewoon dat men heeuul nieuwsgierig worden en staan te springen om te weten waar het over gaat. Nee, sorry, ik vind je alleen heel vervelend.

*unfollow*

Drie maanden geleden maakte hij me erop attent dat de show van The All-American Rejects in Keulen gecancelled was. Ik had een slechte dag. Maar drie maanden geleden voegde ik hem ook toe op MSN. Ook al kende ik hem al een jaar of 6, nooit hadden we zo uitgebreid met elkaar gesproken. De gesprekken waren vanaf het begin af aan al vrij diep en ik voelde me op mijn gemak – wat mij overigens ook een beetje afschrikte – ik was, zoals John Mayer zo mooi zingt, Perfectly Lonely. Na een uitermate slechte en ongezonde relatie van 6 jaar, was ik weer op het goede pad; gewend aan het idee dat ik kon doen en laten wat ik wilde. Had mijn dromen en ambities voor de nabije en verre toekomst. Ik was voor het eerst in jaren weer écht gelukkig. En-ie-wees; toen ik met J. begon te bespreken om hem te bezoeken in Duitsland, kriebelde het toch wel. Hoe heerlijk zou het zijn om weer verliefd te zijn? Hoe heerlijk, om iemand te hebben op wie je kan rekenen, met wie je kan praten en voor wie je zoveel kan betekenen? Maar tegelijkertijd ook bang… Het kan net zo goed weer goed mis gaan. Vertrouwens-issues had/heb ik ook, vanwege mijn vorige relaties, maar ik gunde mezelf best een stukje extra geluk, dus waarom niet? Een paar weken later zat ik in de trein richting Heerlen…

Twee maanden geleden vroeg zei J. tegen me “be my girl…” Twee maanden geleden glimlachte en knikte ik en gaf hem een knuffel. Was dit echt? Of was dit te mooi om waar te zijn? Nog steeds voorzichtig, maar ik besloot hem een kans te geven. Hij was tenslotte de liefste, meest geweldige, zorgzame en heerlijkste jongen die ik ooit had ontmoet. De afgelopen 2 maanden is dat gevoel alleen maar gegroeid. Ook al zijn er vast zat mensen (geweest) die onze relatie geen schijn van kans gaven, vanwege de afstand misschien? Vanwege onze totaal verschillende persoonlijkheden… Ja, we zijn heel verschillend… hij is gesetteld, ik ben over-de-top avontuurlijk – hij is rustig, ik onrustig – hij blijft kalm, ik ben best wel een beetje een drama queen – zijn leven is verlopen zoals het ‘hoort’, mijn leven is 1 grote rollercoaster geweest – hij zit wel goed waar hij nu is (kwa werk, wonen, leven), ik wil meer, veel meer… en het liefst ergens anders. We hebben hier ook heel veel over gesproken en we hebben gelukkig 1 ding met elkaar gemeen: geduld. We zijn beiden bereid te geven en te nemen. We praten over onze dromen en toekomst plannen en vinden uiteindelijk heus wel een middenweg waarvan we allebei gelukkig worden…

Vandaag zijn we 2 maanden officieel een koppel. Het is niet extreem lang, dat weet ik, maar in die 2 maanden is genoeg veranderd… Ik ben veranderd op een positieve manier. Ik mag blijven dromen van hem, hij wilt mijn wereld zien en meemaken. Ik blijf wie ik ben, met nog een stukje extra geluk in mijn leven in de vorm van een heerlijke vent. Zucht… Ja, ik ben gelukkig :)

Al sinds 1998 ga ik naar concerten. Heel veel concerten. In de afgelopen 2 jaar zijn het er makkelijk 100 geweest. Van popconcerten met gillende tienermeisjes (en gillende twintigers) tot aan rockconcerten met – eveneens – gillende tienermeisjes. Van moshpits waar een elleboog tegen je schedel gangbaar is tot aan concerten waar je alle ruimte hebt om te dansen. Nou ligt dit natuurlijk eraan wat voor artiest er optreedt, welk land het is en welke dag van de week. Al het bovenstaande vind ik prima, al is het wat minder als er een hele goede (vrij volwassen) band optreedt en er gillende meisjes vooraan staan omdat de leadzanger zo cute is…

Nou zijn er gewoon een paar dingen die echt not done zijn bij een concert. Mijn grootste irritatie is voordingen. Het gebeurt me heel vaak dat ik met mijn vrienden voor een concert begint, gewoon even op de grond ga zitten omdat we geen zin hebben om een uur lang onnodig te gaan staan. Vooral als je al uren wacht. Net als afgelopen Woensdag bij het concert van John Mayer. Het was ijskoud buiten, we hebben ons niet naar binnen gehaast want vooraan staan was toch al geen mogelijkheid. Eenmaal binnen ben ik met een vriend en mijn vriendje even op de grond gaan zitten; het zou nog een uur duren voor het voorprogramma begon. Vervolgens komt er een meid, gekleed in roze achter mijn vriend staan.. steeds dichterbij, tot ze met haar been compleet tegen zijn arm aan staat. Zouden we niet even IETSJES afstand houden? Nee dus. Op een gegeven moment werd hij echt weggeduwd door haar been. Na een minuut of 10 stapt ze letterlijk over mijn vriend heen, over mij heen en gaat voor me staan. Ik heb haar toen een flinke duw gegeven (yup, ik was pissed) maar ze negeerde dit volkomen. Anyways, omdat ik geen zin had om ruzie te maken, maar het ook niet compleet aan me voorbij wilde laten gaan, heb ik gedaan wat ik vaker doe tijdens concerten: kauwgom achtergelaten in haar laarsje, op haar vestje en in haar haar. Ja, zo lullig ben ik wel. Dan moet je je maar gedragen tijdens een concert, vooral als je nogal groot bent (in lengte én breedte) zoals haar.

Maar goed, behalve dat, was het concert echt helemaal geweldig. John is een geweldige man, wat een talent. Ook zijn band is helemaal fantastisch, een chemie waar je U tegen zegt. Ik heb volop genoten, en het publiek deed ook erg leuk mee. Ook erg leuk om mijn lieve vriendje bij me te hebben. Heeft hij ook even een kijkje kunnen nemen in wat het meest belangrijke is in mijn leven: live muziek. Ons eerste concert samen was geslaagd!! Up next: All Time Low, 9 en 10 Februari in Amsterdam en Keulen!!

Vandaag is het eindelijk zover: ik ga John Mayer zien. Wat is hij een held. Ik heb hem een jaar of 3 geleden ontdekt. Jullie kennen misschien zijn nummers “Gravity” of “Waiting On The World To Change”.

Zijn nummers zitten ontzettend geniaal in elkaar en elke muziek kenner is laaiend enthousiast over deze man. Er is geen commerciële hype rondom hem, maar zijn 2 concerten in Heineken Music Hall (op 13 Januari & 2 Juni) waren binnen enkele minuten uitverkocht. In Juni 2008 was hij ook al in Amsterdam voor een concert maar omdat ik toen voor 3 Maanden in Chicago zat, heb ik dat op een paar dagen moeten missen. Ik baalde vreselijk, vandaar mijn enthousiasme voor dit jaar – ik ga ook gewoon 2 keer, plus Pinkpop, waar hij ook optreedt. Maar vanavond dus de eerste!

De sneeuw hier in Duitsland is anderhalve week lang nog niet gesmolten. Er is zelfs weer nieuwe sneeuw bijgekomen. Gelukkig zijn de wegen wel vrij, behalve in de wijken. Geen idee hoe het in Nederland is met de sneeuw, maar we vertrekken hier om een uur of half 4 en rijden dan rechtstreeks naar Amsterdam. Als ik Google Maps moet geloven, doen we dat in 2 uur en 17 minuten. Even op tijd douchen vandaag, mijn spullen inpakken en als het vriendje om 3 uur thuis komt van werk, kunnen we weg! We blijven het weekend bij mijn moeder in Leiderdorp en ik moet even kijken of ik Zondag met J. terug naar Duitsland ga, of in Nederland blijf… Keuzes, keuzes!

In mijn leven heb ik welgeteld 1 vriendin waarvan ik weet dat ze er altijd voor me zal zijn. Ik ken Patti al sinds 1998. We begonnen als penpals en het klikte meteen. Natuurlijk hebben we wel eens ruzie (gehad), maar we praten het altijd uit en de meeste lol heb ik ook met haar. Naast Patti heb ik een hele hoop andere vrienden waar ik veel lol mee heb, en die er ook wel voor me zijn, maar als ik 1 ding heb geleerd is het wel dat de quote “friends are forever” echt niet zomaar opgaat…

Ik heb S. een jaar of 8 geleden leren kennen. We waren allebei fan van een boyband en gingen ze achterna. Niet samen, maar we kenden elkaar wel. Sindsdien zijn we nog altijd in contact gebleven. Schat van een meid en we konden nachtenlang praten op MSN of Skype. Ze woont in Hamburg – dat is een eind weg, maar vriendschap op afstand kan ook best werken. Afgelopen Juli ben ik haar nog gaan opzoeken. Erg gezellig gehad en afgelopen November zijn we in Bremen ook samen naar 2 concerten geweest. Ik kon altijd lol met haar hebben en goed met haar praten. Online weliswaar, maar toch. Een andere goede online friend van haar was J., een jongen met wie ze een passie voor basketbal deelde. Ze werden vrij close, maar konden elkaar door omstandigheden nooit ontmoeten. Ik kende J. ook wel, S. praatte veel over hem en zette ons zo nu en dan in een MSN-groepsgesprek. Een paar maanden geleden raakten J. en ik wat meer in gesprek op Twitter en we begonnen te MSNen. Dit klikte. We stelden S. ervan op de hoogte en haar reactie was kalm. Ze vond het vreemd, omdat hij en ik zulke verschillende persoonlijkheden hadden maar ze vond het ook leuk en was – net als ons – benieuwd of het in real life ook zou klikken. Niet lang daarna ging ik naar Herzogenrath om J. te ontmoeten. Dit ging goed en sindsdien zijn we een stel. Hij blij, ik blij, mijn vrienden en familie blij… Behalve S. – uit het niets is ze gestopt met praten tegen mijn vriendje. Ook tegen mij doet ze vreemd. Kortaf. Mijn vriendje en ik hebben beiden (apart van elkaar) geprobeerd met haar te praten maar ze reageert er niet op. Ik vind dit jammer. Ik zal ermee moeten leren leven want ik denk dat ze dit kinderachtige gedrag ook niet zal stoppen. Ze zou toch blij voor ons moeten zijn? Is ze jaloers? Gunt ze ons geen geluk? Ik weet het niet en ik zal er ook nooit achter komen, ben ik bang.

En nu weer televisie kijken. Wat overigens hilarisch is, hier in Duitsland. Wat heeft dit land toch veel gekken die hun leven op TV willen laten zien. Entertainment!!